Co mi daje blogowanie [rok Smells like adventure + konkurs!]

08 czerwca


Niedawno przypomniałam sobie (dzięki Natalia!), że w niedzielę minął rok, od kiedy założyłam Smells like adventure, dlatego dziś trochę rozgadam się na temat blogowania.

Pomysł na SLA wyszedł przypadkiem. To nie jest mój pierwszy blog, nie ukrywam - nie pamiętam nawet, od czego się zaczęło, ale wiem, że już jako dzieciak pisałam sobie blogi w tematyce okołozwierzęcej. Moja relacja z tworzeniem tekstów de facto trwa od momentu, w którym nauczyłam się w miarę składnie łączyć ze sobą litery w wyrazy i zdania. Wciąż mam gdzieś notes z moimi opowiadaniami z pierwszej klasy! 
Kiedyś jednak moja i blogowania drogi się rozeszły. Nie pisałam ponad kilka miesięcy i czułam, że czegoś mi brakuje. I myślałam, czy by do tego nie wrócić.
Oczywiście pierwszą fazą było zaprzeczenie - bo nie wypali, bo nie będę regularna, bo popiszę tydzień i rzucę to w kąt, bo nie mam tematów. Potem przyszło a co, jeśli?
Mniej lub bardziej świadomie myślałam nad nazwą, powstawały różne wersje (a najlepsze z nich oczywiście w momentach, gdy nie ma tego nawet gdzie zapisać - myślenie pod prysznicem rządzi!). W pewnym momencie poczułam się, jak gdyby kreskówkowa żarówka właśnie rozbłysła nad moją głową. Smells like adventure. To jest to.
chyba znacie mnie już na tyle dobrze, że wiecie o mojej miłości do łapkowych zdjęć
Potem poszło już szybko - bo jeśli czegoś chcę, to potrafię temu poświęcić godziny, planować to milion razy i nie przestawać, dopóki nie będzie gotowe. Załatwiłam domenę (tak naprawdę, to dobrze wiecie, kto ją załatwił, ja w sprawach informatycznych nie siedzę aż tak, dlatego poszczęściło mi się, że mam pod ręką kogoś, kto załatwi wszystkie sprawy i rozwiąże problemy techniczne. I nawet nie muszę mu płacić za ogarnianie tego wszystkiego! :P), zamówiłam grafikę na podstawie mojej fotki, znalazłam szablon. Wszystko szło pomyślnie, choć może nie bezproblemowo, ale nie chciałam rezygnować. W maju przekładałam otwarcie z tygodnia na tydzień, wciąż znajdowało się coś do poprawki. A potem nadeszła sobota, 2 czerwca. Miałam gotowe zdjęcia, tekst napisany w notatniku w telefonie i motywację do tego, żeby zacząć.
Klik. Opublikuj.
Pierwszy tekst poszedł w świat, a ja zaczęłam się stresować. A co, jeśli jest beznadziejny?
Trochę był, ale jednak był mój. Od czegoś trzeba zacząć, prawda?
Pisałam z tygodnia na tydzień i ku mojemu zaskoczeniu, znalazłam odbiorców! To był pierwszy sukces.
Drugim sukcesem było otrzymanie miłych słów od kilku moich blogowych idoli, jeśli można tak to ująć (wciąż pamiętam, jak ucieszyłam się z komentarza od My Heart Chakra. Bo jak to? Coś takiego na moim blogu? Może nic specjalnego, ale dla nastolatki, która pierwszy raz zaczyna pisać na poważnie, to jednak coś).
takie sielskie to zdjęcie
Tak możnaby opowiedzieć historię Smells like adventure w pigułce.
A teraz przechodzę już do tytułowej części posta, czyli

co daje mi blogowanie

Oj, ile ja mogłabym wymieniać! Możliwości są nieskończone, ale opiszę kilka rzeczy, które cieszą mnie najbardziej.
Po pierwsze - rozwój. Dzięki blogowi piszę więcej tekstów i robię więcej zdjęć, a jak wiadomo, im częściej coś robisz, tym lepiej ci to wychodzi. O ile wkładasz w to serce!
Drugie to motywacja. Blog daje mi porządnego kopniaka w tyłek, gdy mi się nie chce. Bo przecież nie napiszę kolejny raz o tym, że nie robię nic, prawda? Oczywiście trzymam tu zdrowie granice i nie biorę się za ćwiczenia na siłę tylko po to, żeby mieć się czym pochwalić. Ale jednak blog jest świetnym motywatorem, nie zaprzeczę.
Kolejną rzeczą jest poznanie nowych ludzi. Dzięki SLA znalazłam wielu nowych znajomych (mogłabym teraz pisać i pisać, ale najbardziej chciałabym tutaj wyszczególnić Natalię z bloga Bark Side i cały team, z którym spotkałam się na Psotach w Katowicach. Dziękuję wam za wszystko!). Dodatkowo mogłam wziąć udział i współorganizować wraz z Patrycją z Kreatywnie z psem i Zosią z B the great wyzwanie czytelnicze, znane również jako #międzykartkami.
A poza tym, blog jest dla mnie niczym dziennik, w którym znajduje się cała historia moich sukcesów i porażek, moja droga przez pracę z psem do (oby!) osiągnięcia sukcesu.
Pisanie jest czymś, czego po prostu potrzebuję. Kiedy nie piszę, czuję się źle. Lubię przelewać swoje myśli na papier (lub ekran komputera) i tworzyć wartościowe (bardziej lub mniej) treści.
Dziękuję wam za ten rok. Za to, że mogłam poznać tyle niesamowitych osób, spotkać nowych ludzi, zdobyć nowych odbiorców. Że mogłam nauczyć się nowych rzeczy i mieć z tego niezły fun.
W podziękowaniu, mam coś dla was - konkurs! Niestety szczegółów na razie nie ujawnię, ponieważ nagrody dla was będę mieć dopiero w połowie czerwca lub lipca, ale mogę wam powiedzieć jedno - czekajcie, bo to będzie coś wartego uwagi! Informacji wypatrujcie na fanpage i instagramie, dam znać, gdy tylko będzie to możliwe. Stay tuned :D

Podobne posty

8 komentarze

  1. O ja cię kręcę! :P Przygotuj się na długu komentarz!
    Od czego by tu zacząć? Ano, pierwsze zdjęcie. Tobi wyszedł na nim tak uroczo - nie za często to mówię, bo kojarzy nie wiem to z takimi małolatami typu “piesek, piesek, piesek!” ;)
    Dwa - jestem pod wrażeniem ile razy możesz wspomnieć o mnie w poście! Dzięki! W sumie dzięki też za tę znajomość, bo jesteś jedyną osobą, której w necie tak zaufałam i zapoznałam się. Nie wiem co ja bym bez ciebie zrobiła?!
    Trzy - tekst jest boski. Kropka, koniec. I długi jest! :D No i jest, a to cieszy najbardziej. Nigdy nie myślałam, żeby sobie podsumować, co mi daje Bark Side. Ale chyba spróbuje. Thanks!

    Dobra lecę, bo mi osobiście by się średnio chciało brnąć przez tak długi komentarz - chociaż w sumie... :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Oja, dziękuję bardzo ❤️
      Ad 1: to zdjęcie też kocham miłością ogromną, wyszło mi świetnie (a rzadko to mówię o własnych zdjęciach!), więc cieszę się, że komuś poza mna się podoba.
      Ad 2: Należy ci się, serio!
      Ad 3: No nie wiem, czy taki długi. Ale starałam się :D

      Usuń
  2. Wow, to już rok? Pamiętam jak czytałam twoje pierwsze wpisy na bieżąco i w sumie nadal to robię :P Powodzenia w dalszym prowadzeniu bloga! Robisz to świetnie.

    Mam podobnie do ciebie — kiedy przestałam prowadzić bloga o moim psie, czułam jakby mi czegoś brakowało. Brakowało mi tego kontaktu z czytelnikami. Dlatego teraz, po wielu próbach, wróciłam na bloggera i na nowo zaczynam prowadzić swoją stronę, ale bardziej w sposób lifestylowy :]

    I na koniec muszę pochwalić twoje zdjęcia, bo są świetne! A poza tym Tobi jest dobrym modelem ;]
    Jeśli można wiedzieć, czym robisz foty? Jakby, bardziej interesuje mnie obiektyw, bo strzelam, że masz lustrzankę (chyba że już gdzieś o tym wspominałaś, a mi to po prostu wyleciało z głowy).

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję bardzo! Też jestem zdziwiona, jak szybko to minęło. Przy okazji - podrzuć linka do swojego bloga, bo niestety po wejściu w profil nie widzę nic, a chętnie bym poczytała :D
      Zdjęcia robię canonem EOS 200D, co do obiektywu to używam głównie canona 50mm f/1.8

      Usuń
    2. xmindofmine.blogspot.com — tutaj jestem. Dopiero jest jeden post wprowadzający, ale spokojnie, rozkręci się (a przynajmniej mam taką nadzieję :p).
      I dzięki za odpowiedź w sprawie aparatu i obiektywu ;]

      Usuń
    3. Nie ma problemu :) A na bloga lecę zajrzeć!

      Usuń
  3. Gratulacje z okazji prowadzenia bloga już rok! 😀 Blogowanie to świetna sprawa, sama bardzo to lubię chociaż czasami brakuje czasu. Życzę wytrwałości i ogromna pomysłów - rozwijaj się! 😉

    OdpowiedzUsuń

Przeczytałeś posta? Skomentuj! Każdy komentarz bardzo motywuje :) Na pewno odpowiem na to, co napisałeś - niezależnie od tego, czy będzie to jedno zdanie, czy dziesięć. Dziękuję!